شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و متناقض شاعر در مواجهه با عشق و دردهای درونی‌اش می‌پردازد. شاعر از زیبایی و لطافت مژه‌های معشوقه‌اش سخن می‌گوید که به روح و روان او تأثیر گذاشته و سایه‌ای بر باغ دلش انداخته است. او نیز به تلخی دشنام‌ها و عشق شکست‌خورده‌اش اشاره می‌کند. در این حال، او به صبایی (نسیم) اشاره می‌کند که افتادگی و بی‌حالی‌اش را تغییر نمی‌دهد، و از داغ عشق و غم درونش سخن می‌گوید، تا جایی که دلش همچون لاله‌ای خونین شده است. نهایتاً از خداوند می‌خواهد که دلش از این تیرگی و داغ عشق خالی نماند.
از فیض ریزش مژه، تر شد دماغ ماافتاد سایهٔ رگ ابری به باغ ما
هوش مصنوعی: به خاطر بارش باران از مژه‌های باران، بینی ما تر شد و سایهٔ رگ مانند ابری بر باغ ما افتاد.
خودکامیی ز تلخی دشنام داشتیمشیرین تبسّمی نمکی زد به داغ ما
هوش مصنوعی: ما از تلخی و دشنام‌ها به خودخواهی دچار شده بودیم، ولی با لبخندی شیرین و نمکی، بر زخم دلمان مرهم گذاشته شد.
ما گر فسرده ایم صبا را چه می شود؟ره گم نکرده بوی گلی، تا دماغ ما
هوش مصنوعی: اگر ما در حالت افسردگی و بیحالی به سر میبریم، به چه دلیل باد صبا باید نگران ما باشد؟ بوی گل که به مشام ما میرسد، نشان از راهیابی ما به زیباییهاست.
دستش به داغ عشق، همان دور از آتش استپروانه ای که خویش نزد بر چراغ ما
هوش مصنوعی: دست او به عشق، مانند پروانهای است که از آتش دور مانده، در حالی که به نور چراغ ما نزدیک شده است.
داغ دلم چو لاله پر از خون بود حزینیا رب مباد خالی ازین می ایاغ ما
هوش مصنوعی: درد و رنج دل من همچون لاله‌ای است که پر از خون شده و ای خدا، ای کاش دل من هرگز از این شراب محبت خالی نماند.