شمارهٔ ۶۸۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و ارادت به محبوب بیان شده است. شاعر به تهمت و قضاوتهای دیگران در مورد عشق میپردازد و تأکید میکند که او و عاشقان واقعی از محبت و عشق واقعی سخن میگویند. در این شعر، شاعر خود را از دنیا و وابستگیهای آن جدا میداند و عشق را به عنوان هدف اصلی خود معرفی میکند. عشق برای او مانند آتشی است که جان و دل را میسوزاند و هیچ خطری از فنا بر آنها تهدید نمیکند. در نهایت، شاعر اعتراف میکند که آنها در جستجوی آرامش و زیباییهای عشق هستند و صدای آنها مانند نغمهای دلنشین در چمنزار عشق میباشد.
ما چاک به دامن زدهٔ تهمت عشقیمواعظ سر خود گیر که ما امّت عشقیم
هوش مصنوعی: ما در پی عشق و محبتیم و به سنن این راه پایبندیم. واعظ، تو هم به خودت برس و از قضاوتهای نادرست دور شو، چون ما پیروان عشق هستیم.
عاری بود از عکس خودی آینهٔ ماآتش به دل و جان زدهٔ غیرت عشقیم
هوش مصنوعی: آینه از خود تصویر نمیسازد؛ اما عشق ما مانند آتش در دل و جان شعلهور است.
کس را نرسد درحق ما ردّ و قبولیما گر بد، اگر نیک، که از حضرت عشقیم
هوش مصنوعی: هیچکس نمیتواند دربارهٔ ما قضاوتی داشته باشد، چه قضاوتشان خوب باشد و چه بد، زیرا ما از عشق الهی هستیم.
بیرون نتوانیم شد از کوی محبتپروانه صفت سوختهٔ خلوت عشقیم
هوش مصنوعی: ما نمیتوانیم از محل عشق و محبت خارج شویم، زیرا مانند پروانهای سوخته در کنار عشق باقی ماندهایم.
نبود خطر از برق فنا حاصل ما راما خود دل و دین باختهٔ همّت عشقیم
هوش مصنوعی: ما از خطر نابودی نمیترسیم، زیرا ما خود را به عشق و آرزو دادهایم و دل و دینمان را فدای این راه کردهایم.
آسایش دل هاست حزین ، زمزمهٔ ماما نغمه طراز چمن عشرت عشقیم
هوش مصنوعی: دلها در آرامش هستند، آواز ما لحن زیبای محبت و شادی است که نشاندهندهٔ عشق ماست.