شمارهٔ ۳۴ - و نیز در اندرز
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از گذر زمان و گذشتن روزها صحبت می‌کند. او می‌گوید که روزی خواهد رسید که غم‌هایش از بین برود. راحتی و درد هر دو موقتی هستند و مانند نسیمی در سحرگاه می‌گذرند. همچنین، اشاره دارد که برای همه افراد، شادی و غم تجربه‌ای گذراست و کسی خوشبخت است که با آگاهی و درک از این گذر احساس کند.
هر روز کز سرور تو ای شاه بگذردروزی مرا هم از غم جانکاه بگذرد
هوش مصنوعی: هر روزی که به خاطر خوشحالی و شادی تو میگذرد، امید دارم که یک روز من هم از غم و اندوه بزرگ زندگیام رهایی پیدا کنم.
آخر، نه راحت تو بماند نه محنتماین هر دو، چون نسیم سحرگاه بگذرد
هوش مصنوعی: در نهایت، نه آرامش تو باقی میماند و نه سختیها و مشکلاتت؛ هر دو مانند نسیم سحرگاه، سریع و بیصدا می‌گذرند.
بر هر که هست، چون خوش و ناخوش، گذشتنی استخرّم کسی که با دل آگاه بگذرد
هوش مصنوعی: هر کسی در زندگی خود با خوشیها و ناخوشیهایی روبرو میشود و این امر دائمی نیست. اما کسی که با آگاهی و درک به این لحظات گذرا نگاه کند، خوشبخت است.