شمارهٔ ۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تلخی و شیرینی زندگی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در دنیای پر از تلخی، هیچ لحظه‌ای از خوشی را تجربه نکرده است. او با اشاره به گذر زمان و تغییراتش، از بی‌حاصلی زندگی و عدم رسیدن به خوشی‌های واقعی صحبت می‌کند و از خود می‌پرسد که تا کی باید به امید خوشی‌های موقتی زندگی کند.
در دهر دنی که هست شیرینش تلخیک دم نزدیم خوش نه در شام و نه بلخ
هوش مصنوعی: در این دنیا که گاهی شیرین و گاهی تلخ است، یک لحظه هم نتوانستیم به خوشی بگذرانیم، نه در شام و نه در بلخ.
قدّم چو هلال شد ز بار مه و سالتا چند بریم غره را باز به سلخ؟
هوش مصنوعی: وقتی که ماه به شکل هلال درآمد و سال و باران به پایان رسید، تا چه زمانی باید به سمت غفلت و بیتوجهی ادامه دهیم؟