شمارهٔ ۱۱۱
هوش مصنوعی: این شعر به سوگواری و اندوه ناشی از فقدان شخصی عزیز اشاره دارد. دل‌ها در غم او به تپش درآمده و یادش سبب زجر و آه کشیدن می‌شود. اشک‌ها همچون خونابه‌ای در حال ریختن هستند و شدت این احساسات به حدی است که بالاتر از سمک (ستاره‌ای در آسمان) می‌رود. در کل، این ابیات به عمیق‌ترین احساسات و اندوه انسانی در زمان ماتم می‌پردازد.
در ماتم تو شیون دلهاست بلندبا یاد تو، آهِ سینه فرساست، بلند
هوش مصنوعی: مردم به خاطر غم تو فریاد میزنند و دلهایشان پر از اندوه است. یاد تو به قدری عمیق و دردناک است که آههایشان از دل بر میآید و به گوش میرسد.
خونابهٔ اشکی که نمش تا سمک استاز فرق سماک، نیزه بالاست بلند
هوش مصنوعی: اشکهایی که از درد و غم برمیریزد، تا زمانی که ستارهٔ سمک در آسمان دیده می‌شود، همچنان مانند نیزهای بلند به سمت بالا رفته است.