شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی غمش در فقدان یک عزیز صحبت می‌کند. شاعر بیان می‌کند که در سوگ آن شخص، زمین و آسمان نیز متأثر شده‌اند و آسمان خود را با کفن کبود در آغوش گرفته است. همچنین، درد و غم ناشی از این فقدان، همه جا را فرا گرفته و بر دل مصیبت‌زدگان اثر گذاشته است.
در ماتم تو، ملک و ملک شیون کردگردون کفن کبود در گردن کرد
هوش مصنوعی: در حسرت تو، آسمان و زمین به شیون و ناله درآمدند و همچون عزاداری که پارچهای آبی به گردن بسته باشد، غمگین شدند.
دست غم تو ز ما مصیبت زدگانهر جیب که داشت، چاک تا دامن کرد
هوش مصنوعی: دست غم تو بر ما که دچار مصیبت هستیم، هر جا که جا داشت، چاک و پارگی ایجاد کرد.