شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی طبیعت در بهار اشاره دارد و به حضور ابرها و گل‌ها در گلزار می‌پردازد. همچنین، به زاهد (زاهدان) تأکید می‌کند که برای رهایی از گناه و توبه، باید بار سنگینی را که بر دوش دارد، رها کند. در واقع، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که توبه واقعی نیاز به قدم‌هایی عملی و صمیمانه دارد.
ابر آمد و سینه را به کهسار نهادگلگون بهار، پا به گلزار نهاد
هوش مصنوعی: ابرها به آسمان آمدند و سینهای سرخ رنگ را بر دامن کوهستان قرار دادند، بهشت بهار را به گلزار وارد کردند.
یکبار بکش رطل گرانی، زاهداز توبه نمی توان به دل، بار نهاد
هوش مصنوعی: یک بار بار سنگین دنیا را به دوش بکش، لیکن زاهد نمیتواند به خاطر توبهاش، بار سنگینی را در دلش تحمل کند.