شمارهٔ ۱۲۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف یک انسان نادان و بی‌فهم می‌پردازد که در میان زیبایی‌ها و عظمت‌های طبیعی و انسانی، هیچ درکی از آن‌ها ندارد. شاعر با استفاده از تصاویری مانند کوه، موج و خورشید، نشان می‌دهد که حتی در مواجهه با بزرگ‌ترین و خیره‌کننده‌ترین چیزها، عقل او به اندازه‌ای محدود است که همچنان در حالت گیجی و نا‌آگاهی باقی می‌ماند.
خنگ تو به کوهِ عالی ارکان ماندور موج عرق زند، به عمّان ماند
هوش مصنوعی: اگر تو هم به خوبی درک نکنی، مانند یک کوه که به نام "عالی ارکان" است، باقی میمانی. حتی اگر عرق بریزی و تمام تلاش را بکنی، باز هم به حال خود و در مکانی بیخاصیت میمانی.
در راهِ تکش، فلک به میدان ماندخورشید به گو، سمش به چوگان ماند
هوش مصنوعی: در مسیر رشد و پیشرفت او، زمان ایستاده و خورشید نیز در حال تماشا است، مانند اینکه سم اسب او در بازی چوگان باقی مانده است.