شمارهٔ ۱۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق خود را در شب تاریک و غم بار بیان می‌کند. او با وجود اینکه مانند شمع لبخند می‌زند، اما در دل و جانش غم و گریه وجود دارد. همچنین اشاره می‌کند که در تنهایی و غربت خود، کسی نیست که به حال او رسیدگی کند و همین باعث می‌شود که شب غم‌انگیز او به گریه تبدیل شود.
بر تیره شب من که دل و جان گریدچون شمع لبم خندد و مژگان گرید
هوش مصنوعی: در دل شب تار، وقتی که جان و دل من در گریه هستند، لبهایم میخندند و اشکهای چشمانم سرازیر می‌شود.
بالین مرا منت غمخواری نیستبر غربت من شام غریبان گرید
هوش مصنوعی: در کنار من هیچ کس نیست که به حال و روز غمانگیزم رسیدگی کند، در تنهایی و غربت من همانند شبهای غم‌انگیز، همه جا گریه و اندوهی وجود دارد.