شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از غم و ناراحتی پنهان خود سخن میگوید و به آرزوهایی اشاره میکند که در دل دارد. او میخواهد در یک شب، به آرامش برسد و احساسات و پریشانیهایش را با کسی نزدیک، مانند معشوقش، در میان بگذارد.
تا چند به چنگ غم پنهانی خویشروزی به شب آرم از گرانجانی خویش؟
هوش مصنوعی: چقدر باید همچنان در درد و غم پنهان خود غرق باشم، که روزها را به شب برسانم و با ناراحتی و رنج خود زندگی کنم؟
یک شب خواهم به کام دل شرح دهمبا زلف تو، احوال پریشانی خویش
هوش مصنوعی: یک شب با لذت و آرامش، به تو میگویم که چطور به خاطر مشکلات و ناراحتیهایم، دلم پر از آشفتگی است.