شمارهٔ ۱۷۳
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها شاعر از صوفی می‌خواهد که باده‌ی صاف بنوشد و از خم، حتی اگر پیاله وجود نداشته باشد، بهره‌برداری کند. او توصیه می‌کند که هر چه ساقی می‌دهد، بگیرد و بنوشد، حتی اگر وعده‌اش خلاف باشد. این اشعار دعوت به لذت‌بردن از زندگی و غفلت از نگرانی‌هاست.
صوفی برخیز، باده صافیست بکشخم گر نبود پیاله کافیست، بکش
هوش مصنوعی: ای صوفی، بلند شو و باده‌ی خالص را بنوش. اگر پیالهای در دست نداری، همین حالا از خم باده بنوش.
بستان و بنوش هر چه ساقی دهدتدر ساغر اگر وعده خلافیست، بکش
هوش مصنوعی: در باغ برو و هر چه ساقی به تو می‌دهد در لیوانت بنوش. اگر او به تو وعدهای دهد که نقض شود، با او برخورد کن.