شمارهٔ ۲۰۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساس آزادی خود در میان سختی‌ها و ظلمت هستی اشاره می‌کند. او خود را مانند شمعی می‌بیند که در زیر تیغ ایستاده است و نشان‌دهندهٔ استقامت اوست. همچنین، او به خالی بودن میخانه و بی‌ساقی آن اشاره می‌کند و خود را به عنوان باده‌ای که در این خمخانه وجود دارد، معرفی می‌کند. این ابیات نمادی از تلاش و سختی‌های زندگی و در عین حال امیدواری به آزادی و ادامهٔ زندگی هستند.
از ظلمت هستی خود آزاده منمچون شمع به زیرتیغ، استاده منم
هوش مصنوعی: من از تاریکی وجودم آزاد هستم، مانند شمعی که زیر تیغ ایستاده و نور خود را منتشر می‌کند.
پیمانهٔ مشرب حریفان خالی ستخمخانهء چرخ راکهن باده منم
هوش مصنوعی: پیمانهای که در دست رفقا است خالی است و من تنها باده‌ای هستم که در این خانهی قدیمی وجود دارد.