شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات شدیدی را در برابر عشق و جنون ابراز می‌کند. او با تشبیه خود به شمع، داغ عشق را حس می‌کند و می‌گوید که مژگانش چون شعله‌ای آتش به جهان می‌زند. او به نقص‌های خود اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها عیبش این است که عاشق کسی است که هنری عالی دارد.
چون شمع بود داغ جنون تاج سرمآتش به جهانی زده مژگان ترم
هوش مصنوعی: چشمهای من مانند شمعی داغ و سوزان هستند که جنون و اشتیاق را به جای میآورند و نازکدلی من در جهان آتش میافروزد.
عیبی نبود هست کساد ارگهرمعیبم همه این است مه صاحب هنرم
هوش مصنوعی: هیچ اشکالی ندارد اگر در بازار مایوس هستم، زیرا تنها عیب من این است که هنرمندی دارم.