شمارهٔ ۲۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مدت چهل سال به مطالعه و تفکر درباره کتاب‌های مختلف و تاریخ جهان پرداخته است. او از این کار به حالتی خاص دچار شده و می‌گوید که در اثر خواندن داستان‌ها و افسانه‌های متعدد، دچار خواب و خیال شده است. احساس می‌شود که این مطالعه فراوان او را به نوعی خواب‌آلودگی و دوری از واقعیت دچار کرده است.
چل سال کتاب جسم و جان را خواندیمتاریخ زمین و آسمان را خواندیم
هوش مصنوعی: چهل سال در حال مطالعه و یادگیری بودیم، هم درباره جسم و روح آدمی و هم درباره تاریخ زمین و آسمان.
خواب عجبی فتاده بر دیدهٔ بختاز بس که فسانهٔ جهان را خواندیم
هوش مصنوعی: چشم بخت ما به خاطر داستان‌ها و افسانههایی که از جهان شنیدهایم، به خواب عجیبی فرو رفته است.