شمارهٔ ۲۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با یک پیشکش از خود نزد معشوق میآید؛ اما احساس میکند که دستش خالی و کم است. او از بیماری دوری معشوق رنج میبرد و در نهایت با نوشیدن جام وصال، حالتی از زیبایی و سروری را به ارمغان میآورد.
پیش کرمت دست تهی آوردمنزد تو، کمیّ و کوتهی آوردم
هوش مصنوعی: در برابر لطف و کرم تو، با دستان خالی و اندکی نزد تو آمدم.
بیماری هجر داشتم، جام وصالنوشیدم و رویی به بهی آوردم
هوش مصنوعی: من در دوران جدایی رنج میبردم، اما اکنون با نوشیدن جام محبت، زیبایی را در چهرهای دلنشین دیدم.