شمارهٔ ۲۴۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که قدح (جام) را بشکند و نشان دهد که در این دنیای بی‌ارزش، آنچه که در این جام است، کم‌رنگ و بی‌معناست. او درباره حال افرادی که به خمار باده ناب دچار شده‌اند، سوال می‌کند و معجزه‌ی آن را طلب می‌کند. در واقع، شاعر در جستجوی لحظاتی از سرخوشی و فرار از اندوه و خستگی زندگی است.
بشکن قدح سپهر دون ای ساقیمی نیست درین جام نگون ای ساقی
هوش مصنوعی: ای ساقی، قدح آسمان را بشکن، چرا که در این جام از می، چیزی جز نابودی وجود ندارد.
مُردم ز خمار، بادهٔ ناب کجاست؟تا چند توان کشید خون ای ساقی؟
هوش مصنوعی: من از شدت مستی و نشئگی جانم را از دست دادهام، شراب خالص و ناب کجاست؟ تا کی میتوانم این درد و رنج را تحمل کنم ای ساقی؟