شمارهٔ ۲۵۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دنیای زهد و پرهیزکاری صحبت میکند و به نوعی از زندگی خود که به دور از آلودگی و گناه است، یاد میکند. او از دوستانش نیز جدا شده و به نماز و مکانهای مقدس اشاره دارد. در نهایت، او از دوستانش میخواهد تا او را فراموش نکنند.
آلودهٔ زهد کرده ام دامانیوجّهت مِنَ المسجدِ نحو الحانِ
هوش مصنوعی: من به زهد و عبادت خود آلوده شدهام، ولی دلم میخواهد به سوی شادی و لذت بروم.
ما رخت ز کوی نیکنامی بردیمنستودِعُکُم معاشر الاخوانِ
هوش مصنوعی: ما از محله کسانی که نام نیکی دارند، رخت و لباس خود را برمیداریم و شما دوستان عزیز را به خدا میسپاریم.