شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق و همچنین تنهایی و پریشانی در این عشق می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که جدایی از لیلی (معشوق) برای او امکان‌پذیر نیست و ارتباطی میان مکان‌های مقدس (کعبه) و معبدها (بتخانه) نمی‌بیند. او خود را مانند شمعی می‌داند که تحت تأثیر جذبه‌های عشق قرار دارد و احساس می‌کند که عشق او مانند کمند شعله‌ای است که گردن پروانه را گرفته است. همچنین درد عشق و شورش ناشی از آن برای او مانند نمک در چشمش است که خواب راحت را از او می‌گیرد.
جدایی نیست از لیلی، دل دیوانهٔ ما رابود با کعبه ربطی در میان بتخانه ما را
هوش مصنوعی: جدایی از لیلی برای دل ما که دیوانه است، وجود ندارد. دل ما هیچ ارتباطی با کعبه ندارد و در واقع به بتخانه میپیوندد.
اسیر جذبهٔ شمعی ست جان مضطرب حالمکمند شعله در گردن بود، پروانه ما را
هوش مصنوعی: روح نگران من مانند پروانهای است که در جاذبهٔ شمع گرفتار آمده است، و شعلهٔ شمع نیز مانند کمند، گردن او را در چنگ دارد.
نمک در دیده ساید، شور عشق از خواب شیرینشاگر راحت پرستی، بشنود افسانهٔ ما را
هوش مصنوعی: اگر کسی در عشق با شور و حساسیت باشد، هرگز از خواب شیرین خود دل نمیکند و حتی اگر بخواهد از راحتیاش بگذرد، داستان عشق ما را میشنود که او را به فکر وادار می‌کند.