شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دردناکی اشاره دارد که در اثر جدایی و حسرت در دل شاعر شکل گرفته است. شاعر به تصویر سیل و رگ ابر به عنوان نشانه‌هایی از آشفتگی و غم درونی اشاره می‌کند. او تجربه داغی شدید را توصیف می‌کند که ناشی از فقدان و جدایی از عزیزانش است. در انتها، شاعر به چرخ فلک اشاره می‌کند و می‌گوید که از آن دور، اوضاع روشن نشده است و این درد جدایی همچنان در محفل شان حس می‌شود.
هم آغوش است، سیل خانه زادی منزل ما رارگ ابر است مژگان، دیده دریا دل ما را
هوش مصنوعی: خانه ما در حال غرق شدن است، و اشکهای چشمان ما مانند باران به شدت میبارند. این دل ما که پر از احساسات عمیق است، به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است.
به هر لخت جگر از داغ حسرت دوزخی دارمچه می دانی کدامین شعله می سوزد دل ما را؟
هوش مصنوعی: نمیدانی در دل ما چه آتش سوزانی وجود دارد و چقدر از حسرت و درد، قلب ما را میسوزاند.
ز دور ای چرخ شوراختر، تماشا کن که روشن شدچراغ از داغ هجر هم نشینان محفل ما را
هوش مصنوعی: از دور ای تقدیر نیکو، تماشا کن که چراغی روشن شد، از غم جدایی دوستان ما در اجتماع ما.