شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل پریشان خود و دلی پر از درد و ناله صحبت میکند. او به طره زیبایی که بر دوش دارد اشاره میکند و از عشق و شور و شوقی که در دلش شعلهور است، سخن میگوید. در واقع، این شعر بیانگر ترکیبی از زیبایی و درد ناشی از عشق است.
سامان پریشان دلی اندوخته دارمزان طرّه که بر دوش و بر انداخته دارد
هوش مصنوعی: من از آن گیسوی زیبا که بر دوش افتاده، دل پریشان و آشفتهای دارم که همیشه در ذهنم باقی مانده است.
دوزخ به دل، از ناله برافروخته دارمزان شعلهٔ قامت، که برافراخته دارد
هوش مصنوعی: در دل من جهنمی از ناله و فریاد وجود دارد، زیرا از شعلهوار بودن قامت تو به شدت ملتهب شدهام.