شمارهٔ ۱۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی سخن می‌گوید که به خاطر جدایی و بی‌مهری محبوب به او تحمیل شده است. او احساس می‌کند که غم و اندوهی که به دوش می‌کشد از شدت، قدرت کوه‌ها را هم می‌شکند. در نهایت، شاعر ابراز ناامیدی و فدای قلب خود را به خاطر عشق و مردانگی‌اش بیان می‌کند.
پایان ناز او چو به بیگانگی کشیدکار دل شکسته به دیوانگی کشید
هوش مصنوعی: زمانی که محبت و زیبایی او به دوری و بیگانگی رسید، دلbroken من به جنون و دیوانگی افتاد.
بار غمی که می شکند کوه را کمرقربان دل شوم که به مردانگی کشید
هوش مصنوعی: غم و اندوهی که میتواند به قدری سنگین باشد که کوه را بشکند، من را به قدری تحت تأثیر قرار میدهد که حاضر هستم جانم را فدای مردانگی و ایستادگی کنم.