شمارهٔ ۲۶۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عمیق و درونی خود را بیان می‌کند. او به خاطر سکوت و خاموشی‌اش در ظاهر، اما در دلش نوا و آهنگی دارد. او می‌گوید که هم شادی و هم غم را در خود دارد و به عشقش اشاره می‌کند که باعث سوز و ساز در وجودش شده است. او همچنین به درد و رنجی که از مستی و عشق متحمل شده اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که در برابر این احساسات عمیق، گاه مانند شیشه‌ای نازک و شکننده است.
خموشم چون قلم امّا، نوا در آستین دارمنی شیون طرازم، ناله ها در آستین دارم
هوش مصنوعی: من ساکت و بیصدا هستم مانند قلم، اما در درونم موسیقی و نواهایی دارم. اگرچه به ظاهر خاموش به نظر میرسم، ولی در وجودم نالهها و بیتابیهایی نهفته است.
به سوز و ساز عشقم، شمع محفل می توان گفتنکه من هم گریه و هم خنده را در آستین دارم
هوش مصنوعی: عشق من مانند شعله ای است که می تواند فضای جمع را روشن کند؛ چرا که من هم گاهی گریه می کنم و هم گاهی می خندم.
تو می دانی که از مستی، چه خونها در دلم کردیاگر چون شیشه، خونین گریه ها در آستین دارم
هوش مصنوعی: تو میدانی که چه درد و رنجی به خاطر عشق و شور و شوق در دلم ایجاد کردی. اگرچه به ظاهر آرامم و مثل شیشه شکننده به نظر میآیم، اما در دل، گریهها و اشکهایم را در آستینم پنهان کردهام.