شمارهٔ ۲۷۰

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق و شور و شوق خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که هر جا که برود، شور و حال مستانه‌اش را منتشر می‌کند و غنچه‌ها را به شور و هیجان وا می‌دارد. همچنین، او به نوعی خود را شبیه سمندری می‌داند که از شوق سرشار است ولی افسردگی را نمی‌شناسد و با هر داغی که بر دلش می‌نشیند، آتش عشق و احساساتش را به تصویر می‌کشد.