شمارهٔ ۲۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالاتی حزن‌انگیز و دل‌تنگی برای محبوب خود سخن می‌گوید. او با شور و شوق می‌خواهد از محیطی که در آن است بیدار شود و به سوی محبوب برود. غنچه و گل نماد زیبایی و عشق هستند و او آرزو دارد که با عشق و زیبایی، حالتی شاداب و زنده پیدا کند. همچنین، شاعر به امیدی اشاره می‌کند که اگر محبوب بر خاک او پا بگذارد، او از این خاک برخواهد خاست و دوباره زنده خواهد شد.
به صد شوریدگی، از بزم آن بی باک برخیزمنشینم غنچه و چون گل، گریبان چاک برخیزم
هوش مصنوعی: با شور و هیجان بسیار از آن مجالس شاد و بیپروا سر بلند میکنم و مانند غنچه و گل، با عشق و بیپروایی، خود را آزاد میسازم.
غبار من فرو خفته ست در راهت، به امیدیاگر پا بر سر خاکم نهی؛ از خاک برخیزم
هوش مصنوعی: غبار وجود من در مسیر تو نشسته است و من امیدوارم; اگر پا بر سر خاک من بگذاری، از خاک بلند میشوم.