شمارهٔ ۳۳۷
هوش مصنوعی: شاعر از دل میخواهد که به گناه او رحم کند و به دردی که احساس میکند توجهی نداشته باشد. او به عجز و انکسار خود اشاره میکند و از محبوبش میخواهد که بر نامهاش که در آن غم و ناامیدی وجود دارد، نگاه رحمت کند و او را ببخشد.
ای دل، ترحمی به گناهی نمی کنیافتادهٔ توایم و نگاهی نمی کنی
هوش مصنوعی: ای دل، آیا بر گناه من رحم نمیکنی؟ من در این حال و سرنوشت افتادهام و تو حتی به من نگاهی هم نمیاندازی.
روشن سواد خط توام، جرم من ببخشرحمی چرا به نامه سیاهی نمی کنی؟
هوش مصنوعی: تشخیص و فهم خط تو برای من بسیار آسان است، اما لطفاً به من ببخش و رحم کن؛ چرا رنگ سیاه نامه را نادیده میگیری؟