شمارهٔ ۳۳۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عشق و دلتنگی خود اشاره میکند. او به محبوبش میگوید که در جستجوی دل اوست و این جستجو دشوار است. در عین حال، نگران اوست و از آسیبهای چشم بد دیگران برایش دعا میکند. در این شعر، عشق و نیاز به معشوق به زیبایی بیان شده است.
می رود صید دلم، سخت کمانی در پینیم جانی به لب و آفت جانی در پی
هوش مصنوعی: دل من مانند صید از دست میرود، و من مانند کمانی هستم که سخت به دنبال نیمهجانی میگردم. در این مسیر، آفتی نیز وجود دارد که جانم را تهدید میکند.
این چه آیین خرام است نگارا که تو راست؟سرگران می گذری، دل نگرانی در پی
هوش مصنوعی: این چه شور و حال دلنواز است که تو بر من میگذری؟ در حالی که تو بیخبر از دل نگران من هستی.
یا رب از چشم بد خلق گزندت مرسادچشم من، می روی و چشم جهانی در پی
هوش مصنوعی: ای خدا، از چشم زخم و بدخواهی مردم در امان باشی. چشمان من تو را مینگرند، در حالی که چشمان تمام جهان به دنبال تو هستند.