شمارهٔ ۳۴۰
هوش مصنوعی: این شعر حاکی از احساسات عمیق عاشقانه و درد ناکامی است. شاعر از معشوق می‌خواهد که دیگر او را فریب ندهد و به جای وعده‌های توخالی، به عشق واقعی‌اش پاسخ دهد. او در بیان اشتیاقش به معشوق، اشاره به رنج و عذابی دارد که برای به دست آوردن عشق وی متحمل شده است. در نهایت، شاعر از ساقی می‌خواهد که برای او می‌نوشاند تا از غم و ناکامی دل خود بکاهد.
تا کی از عشوه، فریب دل ناکام دهیجان ستانی گرو بوسه و دشنام دهی
هوش مصنوعی: تا چه زمانی با ناز و فریفتن، قلب ناامیدان را به بازی بگیری و جان را با بوسهها و ناسزاها به خطر بیندازی؟
رنجه کن دست، چو با تیغ و کفن آمده امگفته بودی که مراد دل ناکام دهی
هوش مصنوعی: تلاش کن، چون با شمشیر و کفن آمدهام؛ گفته بودی که آرزوی دل ناامید را برآورده خواهی کرد.
ساغری نذر من دلشده، بر خاک فشانساقیا، می چو به رندان می آشام دهی
هوش مصنوعی: برای من که دل به عشق باختهام، جامی را نذر کردهام، ای ساقی! آن را بر خاک بریز و به رندان مینوشان.