بخش ۲۶ - حکایت
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر داستان شب خود را در نشابور و نزد قبر عطار روایت می‌کند. او در حالی که مراقب و آگاه است، به سخنانی از یک پیر راه گوش می‌دهد. این پیر به کسانی که عاشق هستند، توصیه می‌کند که از طلب مراد خود دست بکشند. پس از این صحبت، شاعر متوجه می‌شود که پیر سکوت کرده و به تأمل فرو رفته است. این شعر به جستجوی معانی عمیق عشق و دوری از خواسته‌ها می‌پردازد.
شبی در نشابور مأوای منبه تقدیر فرمانده ذوالمنن
هوش مصنوعی: یک شب در نشابور، به سرنوشت و ارده فرمانده ذوالمنن پناه بردم.
سرتربت پاک عطار بوددلم آگه و دیده بیدار بود
هوش مصنوعی: در خاک پاک عطار، سرم بود و دلم آگاه و چشمانم بیدار و روشنگر بود.
مراقب نشستم چو نیمی ز شبصفا یافت وقتم، صفایی عجب
هوش مصنوعی: در نیمههای شب، با دقت نشستهام و وقتی که آرامش به من دست می‌دهد، حسی عجیب از خوشبختی را تجربه میکنم.
شنیدم که می گفت آن پیر راهاگر مرد عشقی، مرادی مخواه
هوش مصنوعی: میگفتند آن سالخورده با تجربه که اگر کسی عاشق واقعی باشد، نباید خواستهای جز عشق داشته باشد.
چو این حرف ازو گوهر گوش شدز گفتار لب بست و خاموش شد
هوش مصنوعی: وقتی این سخن از او به گوش رسید، دیگر چیزی نگفت و سکوت کرد.