بخش ۲۸ - حکایت
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف لحظه‌ای می‌پردازد که سگی به چیزی زیبا و با ارزش برمی‌خورد. این سگ به زیبایی گل و شبنمی که بر آن نشسته است توجه می‌کند و در این میان، دستش را بر روی صورت زیبایی قرار می‌دهد. سپس، مردی با سجده به شکرانه‌ای از این زیبایی می‌پردازد و به این نکته اشاره می‌کند که این زیبایی و ایمانش از امانت مؤمنی ناشی شده است. او امید دارد که از سوی خداوند، پاداش خوبی‌ها و زیبایی‌ها را بگیرد.
شنیدم که سگ سیرتی از گزندخیو بر رخ حق پرستی فکند
هوش مصنوعی: شنیدم که یک سگ به دلیل حیوانیتش بر چهرهٔ کسی که به حق و راستی پایبند است، آسیب میزند.
چوگل برشکفت و غنیمت شناختمگر شبنمی زیب گلبرگ ساخت
هوش مصنوعی: زمانی که گل شروع به شکفتن کرد و زیباییاش را درک کرد، به زیباییاش با شبنمی که بر روی گلبرگ نشسته بود، جلوهای خاص بخشید.
کف دست بر روی زیبا رساندخیو را بر اطراف سیما رساند
هوش مصنوعی: با دست خود زیبایی را به اطراف صورتش منتقل کرد.
پس آنگه، جبین بر زمین سود، مردبه شکرانهٔ مرحمت سجده کرد
هوش مصنوعی: سپس مرد به نشانهٔ gratitude و قدردانی از لطف و رحمت الهی، پیشانیاش را بر زمین گذاشت و سجده کرد.
بگفتا کزین مؤمن آب دهنبود غازهٔ روی ایمان من
هوش مصنوعی: او گفت که این مؤمن مانند آب دهان من است و باعث جوانه زدن ایمان من میشود.
امید من این است روزِ شمارکزین، آبرو بخشدم کردگار
هوش مصنوعی: من امیدوارم که روزهایی که از این مسیر میگذرانم، به من اعتبار و احترام ببخشد.