بخش ۱۴ - در ستایش آزادگی و ذمّ طمع

هوش مصنوعی: در این شعر، یک مرد دانا دو کودک را می‌بیند: یکی از آن‌ها نان را با عسل مخلوط کرده و دیگری نان را با دوغ. کودک صاحب دوغ به عسل توجه می‌کند و به سمت آن دستی می‌کشد. دانا به او هشدار می‌دهد که اگر طمع به عسل داشته باشد، باید مانند سگی باشد که نسبت به وسوسه‌ها بی‌اعتناست وگرنه از راه ورع و تقوا دور خواهد شد. در نهایت، او با تأکید بر اهمیت قناعت به آنچه که از جانب خدا مقدر شده، می‌گوید که لذت واقعی در آزادگی از تمنای مادی است و کسی که بتواند بی‌طمع زندگی کند، خوشبخت‌تر است.