شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر جستجوی انسان برای معنای زندگی و ارتباط با عالم بالا است. شاعر به سفر روحی اشاره می‌کند که در آن از زندگی مادی کناره گرفته و به دنبال عشق و یاری حقیقی بوده‌اند. در این مسیر، با کوشش و تلاش، تلاش کرده‌اند که به حقیقت و کمال برسند. همچنین به چالش‌ها و سختی‌هایی که در این راه داشته‌اند، اشاره می‌کند و این که چگونه سعی در شکستن محدودیت‌های جسمی و دستیابی به آزادی روحی دارند. در نهایت، به امید و دستیابی به یاری از جانب بالاترین نیروها اشاره می‌کند.
ما از میان خلق کناری گرفته ایمواندر کنار خویش نگاری گرفته ایم
هوش مصنوعی: ما از جمع مردم جدا شدهایم و در کناری از خود، محبوبی برای خود انتخاب کردهایم.
دامن نخست بر همه عالم فشانده ایموانگه بصدق دامن یاری گرفته ایم
هوش مصنوعی: ما در ابتدا دامن خود را بر همه جای عالم گستراندهایم و سپس با صداقت و نیات خوب، از دامن یاری و حمایت برخوردار شدهایم.
از بهر قوت و طعمه شاهین جان و دلاز مرغزا قدس شکاری گرفته ایم
هوش مصنوعی: به خاطر تأمین غذا و قوت، جان و دل خود را از مرغزاری که مخصوص شکاری است، برای شاهین گرفتهایم.
سرگشته گشته ایم چو پرگار سالهاتا بر مسال نقطه قراری گرفته ایم
هوش مصنوعی: سالها مانند پرگار دچار سردرگمی شدهایم تا اینکه بالاخره به یک نقطه ثابت و قرار رسیدهایم.
صد بار برون جسته ایم از حصار تنتا بهر جان خویش حصاری گرفته ایم
هوش مصنوعی: ما بارها از قید و بند جسم خود آزاد شدهایم، ولی برای حفظ روح و جان خود یک حفاظ دیگری ساختهایم.
اندر میان گرد به مردی رسیده ایمتا عاقبت عنان سواری گرفته ایم
هوش مصنوعی: در میان جمعیت و شلوغی، به فردی شگفتانگیز برخورد کردهایم که ما را به سمت پایان یک سفر هدایت کرده است.
با آنکه هیچ کار نیاید ز مغربیاو را بیاری از پی کاری گرفته ایم
هوش مصنوعی: با وجود اینکه از او هیچ کمکی به ما نمیرسد، اما برای انجام کاری به دنبال او هستیم.