شمارهٔ ۱۸۱
هوش مصنوعی: شعر به بیان احساسات عاشقانه و عمیق بین دو شخصیت می‌پردازد. شخصی به وصال معشوق خود (صنم) می‌رسد و می‌خواهد سلامی بر او بفرستد، اما معشوق پاسخ چندانی نمی‌دهد. او در مکالمه بیان می‌کند که بین آنها تفاوت‌هایی وجود دارد و هر یک هویتی مستقل دارند. در ادامه، شاعر از ویژگی‌های خود و معشوق سخن می‌گوید، به طوری که خود را نور و معشوق را ظلمت می‌بیند و برعکس. او به پیوند عمیق و متقابل بین خود و معشوق اشاره می‌کند و این نکته را مطرح می‌کند که هر یک مکمل دیگری هستند. در نهایت، شاعری به نوعی از آینه‌ای یاد می‌کند که هر یک از آنها در دیگری تجلی دارد و نشان‌دهنده ارتباط عمیق معنوی و عاطفی‌ای است که بین آنها وجود دارد.
دوش ان صنم بیگانه‌وش بگذشت بر من چون پریکردم سلامش لیک او دادم جوابی سرسری
هوش مصنوعی: دیروز آن معشوق غریبه مانند پری از کنار من گذشت. من به او سلام کردم، اما او تنها به طور سرسری و بدون توجه پاسخ داد.
گفتم چرا بیگانه‌ای گفتا که تو دیوانه‌ایمن کیستم تو کیستی در خود چرا می‌ننگری
هوش مصنوعی: گفتم چرا غریبهای، گفت که تو دیوانهای. من کی هستم و تو کیستی؟ چرا در درون خودت جستجو نمیکنی؟
در جامه بیگانگان خود را ز من کردی نهانیعنی که من تو نیستم من دیگرم تو دیگری
هوش مصنوعی: تو در ظاهر خود را پنهان کردهای و به نوعی از من جدا شدهای. این بدان معناست که من دیگر خودم نیستم و تو هم دیگر تو نیستی.
من از کجا تو از کجا من پادشاهم تو گداتو عاری از سلطنت از فقر و فاقه من بری
هوش مصنوعی: من و تو از دو دنیای متفاوت هستیم؛ من در مقام پادشاه هستم و تو در جایگاه گدا. من از فقر و نیاز دور هستم و تو هیچ چیز از سلطنت و قدرت نداری.
صد چون تو را پیدا کنم هر لحظه و شیدا کنمتو ذرّه‌ای سرگشته و من آفتاب خاوری
هوش مصنوعی: هر لحظه آرزو دارم که تو را پیدا کنم و در شیدایی غرق شوم. من مانند آفتابم و تو همچون ذرهای هستی که در گرداب سرگشتگی قرار داری.
من فرضم و تو سنتی من نورم و تو ظلمتیخود ظلمتی را کی رسد با نور کردن همسری
هوش مصنوعی: من وجودم و تو قوانین هستی، من روشنایی و تو تاریکی هستی. تاریکی چگونه میتواند با نور همسری کند؟
گفتم که ای جان جهان ای عین پیدا و نهانوی مایه سود و زیان وی تو قماش و مشتری
هوش مصنوعی: به او گفتم، ای روح عالم، تو هم نمایان و هم پنهان هستی. تو منبع خیر و شر و همچنین تو نوع و خریدار هستی.
تو اولیّ و آخری تو باطنیّ و ظاهریتو قاصدیّ و مقصدی تو ناظریّ و منظری
هوش مصنوعی: تو آغاز و پایان همه چیز هستی، در باطن و ظاهر وجود داری، تو هم پیامآور هستی و هم هدف پیام، تو ناظر و آنچه که ناظر به آن هستی.
من درّ و مرجان توام در بحر عمّان تواممن گوهر کان توام تو کان ما و گوهری
هوش مصنوعی: من مانند مروارید و مرجان در دریای عمان هستم، و تو همچون گوهری در دل این معدن من قرار داری.
من مظهر و مرآت تو، مرآت وجه و ذات تونی نی غلط گفتم شها هم خویشتن را مظهری
هوش مصنوعی: من نمایانگر و آیینه تو هستم، اما نکته اینجاست که باید بگویم ای نور، من هم خودم نمایانگری برای چیزهایی که در توست.
ای آفتاب مشرقی وی نور چشم مغربیمن سایه مهر توام تو مهر سایه‌گستری
هوش مصنوعی: ای آفتاب مشرق، و ای نور چشم من در مغرب؛ من در سایه محبت تو هستم و تو هم مایه بخشش و گستردگی مهربانیام.