شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و دلدادگی می‌پردازد. شاعر از معشوق خود، با توصیف زیبایی‌ها و ویژگی‌های او، دل می‌سوزاند و درد جدایی را می‌کشد. او به دیگران توصیه می‌کند که از شهوات دنیوی دور شوند و تنها به زیبایی چهره محبوب خود توجه کنند. در ادامه، شاعر به ضعف و ناتوانی خود در برابر قدرت عشق اشاره می‌کند و از صبا (باد) می‌خواهد تا به وعده وصال معشوق وفا کند. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که کسانی که در بند عشق هستند، از جزئیات دنیای مادی بی‌خبرند و تنها به معشوق خود می‌اندیشند.
مده به باد سر زلف عنبر‌آسا راروا مدار پریشانی دل ما را
هوش مصنوعی: موی خوشبو و زیبا را به باد نسپار و نگذار دل ما در آشفتهگی بماند.
ببند دیده چو مجنون ز هرچه جز رخ دوستاگر مطالعه خواهی جمال لیلی را
هوش مصنوعی: اگر میخواهی زیبایی لیلی را ببینی، مانند مجنون چشمانت را بر روی هر چیزی جز چهره دوست ببند.
چه جای ضعف من ناتوان که قوّت عشقز آسمان به زمین آورد مسیحا را
هوش مصنوعی: عشق آنچنان قدرتی دارد که حتی ناتوانی من را نادیده میگیرد و من را به اوج میبرد، مانند مسیحایی که از آسمان به زمین فرود میآید.
گذشت وعده وصل ای صبا ببین به‌خداکه برکشید به دام آن غزال رعنا را
هوش مصنوعی: ای نسیم صبح، به خدا نگاه کن که چگونه آن غزال زیبا را به دام انداختهاند. وعدهٔ دیدار او به پایان رسیده است.
بتی که سر نشناسد ز پا، کجا داندچه حالت است اسیران بی‌سر و پا را؟
هوش مصنوعی: این جمله به ما میگوید که کسی که بالای سرش را نمیبیند و نمیداند به کجا میرود، چگونه میتواند درک کند که حالا کسانی که نه سر دارند و نه پا چه تجربهای را میگذرانند؟ در واقع، باید کسی که خود در وضعیتی خاص قرار ندارد، به سختی میتواند حال و روز دیگران را درک کند.
نظر خطا‌ست به دیوار مهوشان، کاین قومبه سحر غمزه ببندند چشم بینا را
هوش مصنوعی: نگاه به زیباییهای این قوم اشتباه است، زیرا آنها با جادو و ناز چشمهای بینا را مسخ میکنند.