شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های زندگی و ناپایداری آن اشاره می‌کند. او از ساقی خواستار جامی پر از زهر و شادی است و نگران فاش شدن رازهای پنهان خود است. وی به عشق و زیبایی‌های دل‌ربا اشاره می‌کند و به عواطف خود که به خاطر جدایی و سختی‌ها جاری شده، می‌پردازد. در نهایت، او به ارزش‌ها و احساسات واقعی در زندگی اشاره می‌کند و از بی‌ثباتی و غم زندگی در فصل خزان گلزار صحبت می‌کند.
بی می نتوان برد به‌سر فصل خزان راساقی بده آن جام پر از خون رزان را
هوش مصنوعی: بدون شراب نمیتوان به درک و معنی فصل پاییز رسید. ای ساقی، آن لیوان پر از خون را به من بده.
ترسم که کند فاش دگر راز نهان رااز دیده که می‌ریزدم این اشک روان را
هوش مصنوعی: نگرانم که راز پنهانم توسط کسی فاش شود، رازی که به خاطرش اشکهای زیادی ریختهام.
از پیر و جوان برده دل آن ترک جفاجوتا عیب نگیرد پدر پیر جوان را
هوش مصنوعی: دل همه، چه پیر و چه جوان، از جذابیت آن ترک سختگیر پر شده است تا اینکه پدر نتواند عیبی به جوانان بگیرد.
گر باد خزان خون رزان ریخت به گلزاربر خون رزان ده ثمن برگ خزان را
هوش مصنوعی: اگر درختان در فصل پاییز برگهای خود را در زمین بریزند و این برگها را با خون شهدای رزمنده بیامیزند، ارزشی برای آن برگها قائل شوید و آنها را از یاد نبرید.
بگرفت دل از صحبت زُهاد سبک‌مغزیاران به من آید مر آن رطل گران را
هوش مصنوعی: دل من از صحبت و همراهی افراد سبکمغز گرفته شده است و حالا به یاد آن بار سنگین (مشکلات و مشکلات زندگی) میآیم.
صحن چمن از چیست زر اندوه وگرنهخاصیت اکسیر بود باد وزان را
هوش مصنوعی: در باغ چمن، اگرچه زیبایی و شادی وجود دارد، اما اگر نبود غم، این زیبایی به تنهایی ارزش چندانی نداشت. این به آن معناست که وجود درد و رنج، شاید به نوعی ارزشمند است و میتواند به ما درک بهتری از خوشی و زیبایی بدهد.