شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و بی‌نظیری معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی به پای او نمی‌رسد. او به دل‌نشینی لب‌های شیرین معشوقه اشاره کرده و می‌گوید که در عمیق‌ترین زهد و عرفان هم نمی‌توان از این زیبایی اثری یافت. همچنین، شاعر تأکید می‌کند که هر کجا نشانه‌ای از حقیقت وجود ندارد و در نهایت، می‌گوید که اگر جوهر آینه به آتش افتد، فقط در این صورت می‌تواند صاف شود و در غیر این صورت، سنگی که فاقد جلوه است، تغییر نخواهد کرد.
آنرا که بپای تو سهی سرو سری نیستپیداست کش از عالم بالا خبری نیست
هوش مصنوعی: برای کسی که مانند تو باوقار و زیباست، جایی در این دنیا قابل مقایسه نیست. روشن است که از دنیای بالا و عالم معنا چیزی در دسترس نیست.
شور لب شیرین تو در مشرب زاهدجستیم از اینواقعه دروی اثری نیست
هوش مصنوعی: ما در پی لذت شیرین لب‌های تو به سراغ زاهد رفتیم، اما از این اتفاق در دل درویشی هیچ نشانی نیست.
هر بقعه نه طور است و شجر نخله موسیعرفان متن این زمزمه در هر شجری نیست
هوش مصنوعی: هر مکان مقدس یا یادگاری روحانی مانند کوه طور یا درختان خرما که موسی را در آنجا شناخت، خاص و منحصر به فرد هستند. این نوع معرفت و درک عمیق از حقیقت در هر درخت و هر مکان دیگری یافت نمیشود.
تا جوهر آئینه در آتش نشود صافسنگیست که در وی اثر جلوه گری نیست
هوش مصنوعی: تا زمانی که جوهر آئینه در آتش گرم نشود و صاف نگردد، مانند سنگی است که هیچ تأثیری از زیباییها و جلوهها را نشان نمیدهد.