شمارهٔ ۷۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و فریبندگی معشوق است. شاعر به تشبیهاتی اشاره می‌کند که فرم‌های ظاهری و جذابیت را توصیف می‌کنند، مانند زلف‌های معشوق که به شکل سریالی در آمده و یا موهایی که به شکل طنابی در گردن قمر قرار دارد. همچنین از تأثیرات زیبا و جادوگرانه این معشوق بر دل و جان شاعر سخن می‌گوید. او نسبت به خطراتی که عشق و زیبایی‌های ظاهری به همراه دارند هشدار می‌دهد و به این نکته می‌پردازد که دیر یا زود، این زیبایی‌ها می‌توانند درد و غم به همراه بیاورند. شاعر به نوعی دچار حیرت و بلاتکلیفی است و از محو شدن محبت و زیبایی در میان چالش‌های دنیوی نگران است.
بتان چو زلف مسلسل به تاب می‌سازندبه گردن قمر از مو طناب می‌سازند
هوش مصنوعی: مجسمهها مانند زلف‌های درهم تابیده، زیبایی میآفرینند و از موی قمر، به گردن او رشتهای درست می‌کنند.
چو از کنار جبین به کشند طرف کلاههلال یک‌شبه را آفتاب می‌سازند
هوش مصنوعی: وقتی که از کنار پیشانی به سوی کلاهی هلالی شکل مینگرند، آفتاب یک شبه را می‌سازند.
صبا بگوی به مانی که نوخطان ختابیا به بین که چه نقش بر آب می‌سازند
هوش مصنوعی: ای نسیم، به مانی بگو که جوانان ختا (سرزمین چین) را ببینند که چه تصویرهایی را بر روی آب خلق می‌کنند.
به حیرتم که ز بهر چه گلگران قضاعمارت دل ما را خراب می‌سازند
هوش مصنوعی: در شگفتم که چرا سرنوشتسازان، خانهی دل ما را خراب می‌کنند.
نگفتمت که مده دل به گل‌رخان نیرکه می‌برند در آتش کباب می‌سازند
هوش مصنوعی: به تو نگفتم که دلت را به زیبایی‌های صورتزبانهای دلفریب نسپاری، زیرا آنها مانند آتش میسوزانند و ذوب می‌کنند.