شمارهٔ ۱۴ - از یک غزل - پروین اعتصامی

بی روی دوست، دوش شب ما سحر نداشتسوز و گداز شمع و من و دل اثر نداشت

مهر بلند، چهره ز خاور نمینمودماه از حصار چرخ، سر باختر نداشت

آمد طبیب بر سر بیمار خویش، لیکفرصت گذشته بود و مداوا ثمر نداشت

دانی که نوشداروی سهراب کی رسیدآنگه که او ز کالبدی بیشتر نداشت

دی، بلبلی گلی ز قفس دید و جانفشاندبار دگر امید رهائی مگر نداشت

بال و پری نزد چو بدام اندر اوفتاداین صید تیره روز مگر بال و پر نداشت

پروانه جز بشوق در آتش نمیگداختمیدید شعله در سر و پروای سر نداشت

بشنو ز من، که ناخلف افتاد آن پسرکز جهل و عجب، گوش به پند پدر نداشت

خرمن نکرده توده کسی موسم درودر مزرعی که وقت عمل برزگر نداشت

من اشک خویش را چو گهر پرورانده‌امدریای دیده تا که نگوئی گهر نداشت