شمارهٔ ۱۸ - اندوه فقر

هوش مصنوعی: این شعر از زبان یک پیرزن بیان می‌شود که در حالی که به سختی‌های زندگی‌اش می‌پردازد، احساس ناامیدی و فقر را توصیف می‌کند. او می‌گوید که موهایش از کار زیاد سفید شده و بدنش خمیده است. به فصل تابستان اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها کسی است که از روزگار چیزی ندارد و دیگران در حال تهیه‌ی نیازهایشان هستند. او از رنج و زحمت‌هایش صحبت کرده و می‌گوید که به دلیل فقر نمی‌تواند نیازهای اولیه‌اش را برطرف کند. زندگی‌اش پر از مشکلات، غم و اندوه است و از وضعیت خود در مقایسه با توانگران احساس ظلم می‌کند. در نهایت، او به بی‌عدالتی و رنجی که از عدم درک ثروتمندان از وضع مسکینان می‌گوید، تأکید می‌کند.