شمارهٔ ۳۴ - پایه و دیوار - پروین اعتصامی

گفت دیوار قصر پادشهیکه بلندی، مرا سزاوار است

هر که مانند من سرافرازدپایدار و بلند مقدار است

فرخم زان سبب که سایهٔ منجای آسایش جهاندار است

نقش بام و درم ز سیم و زر استپرده‌ام از حریر گلنار است

در پناه من ایمن است ز رنجشاه، گر خفته یا که بیدار است

سوی من، دزد ره نیابد از آنکتا کمند افکند گرفتار است

همگی بر در منند گدایهر چه میر و وزیر و سالار است

قفل سیمم بنزد سیمگر استپردهٔ اطلسم ببازار است

با منش هیچ حیله در نگرفتگرچه شبگرد چرخ، غدار است

باد و برفم بسی بخست و هنوزقوت و استقامتم یار است

من ز تدبیر خود بلند شدمهر که کوته نظر بود خوار است

نیکبخت آنکه نیتش نیکوستنیکنام آنکه نیک رفتار است

قرنها رفت و هیچ خم نشدمگرچه دائم بپشت من بار است

اثر من بجای خواهد ماندزانکه محکم‌ترین آثار است

پایه گفت اینقدر بخویش منازدر و دیوار و بام، بسیار است

اندر آنجا که کار باید کردچه فضیلت برای گفتار است

نشنیدی که مردم هنریهنر و فضل را خریدار است

معرفت هر چه هست در معنی استنه درین صورت پدیدار است

گرچه فرخنده است مرغ همایچونکه افتاد و مرد، مردار است

از تو، کار تو پیشرفت نکردنکتهٔ دیگری درین کار است

همه سنگینی تو، روی من استگر جوی، گر هزار خروار است

تو ز من داری این گرانسنگیپیکر بی روان، سبکسار است

همه بر پای، از ثبات منندهر چه ایوان و بام و انبار است

گرچه این کاخ را منم بنیادسخن از خویش گفتنم عار است

کارها را شمردن آسان استفکر و تدبیر کار دشوار است

بار هر رهنورد، یکسان نیستاین سبکبار و آن گرانبار است

هر کسی را وظیفه و عملی استرشته‌ای پود و رشته‌ای تار است

وقت پرواز، بال و پر بایدکه نه این کار چنگ و منقار است

همه پروردگان آب و گلندهر چه در باغ از گل و خار است

عافیت از طبیب تنها نیستهر ز دارو، هم از پرستار است

هر کجا نقطه‌ای و دائره‌ایستقصه‌ای هم ز سیر پرگار است

رو، که اول حدیث پایه کنندهر کجا گفتگوی دیوار است