شمارهٔ ۵۲ - خاطر خشنود - پروین اعتصامی

بطعنه پیش سگی گفت گربه کای مسکینقبیلهٔ تو بسی تیره‌روز و ناشادند

میان کوی بخسبی و استخوان خائیبداختری چو تو را، کاشکی نمیزادند

برو به مطبخ شه یا بمخزن دهقانبشهر و قریه، بسی خانه‌ها که آبادند

کباب و مرغ و پنیر است و شیر، طعمهٔ منز حیله‌ام همه کار آگهان بفریادند

جفای نان نکشیدست یکتن از ما، لیکگرسنگان شما بیشتر ز هفتادند

بگفت، راست نگردد بنای طالع ماچرا که از ازلش پایه، راست ننهادند

مرا به پشت سرافکند حکم چرخ، ز خلقشگفت نیست گرم در بروی نگشادند

کسی بخانهٔ مردم بمیهمانی رفتکه روز سور، کسی از پیش فرستادند

بروزی دگران چون طمع توانم کردمرا ز خوان قضا، قسمت استخوان دادند

تو خلق دهر ندانسته‌ای چه بی باکندتو عهدها نشنیدی چه سست بنیادند

کسی بلطف، بدرماندگان نظر نکنددرین معامله، دلها ز سنگ و پولادند

هزار مرتبه، فقر از توانگری خوشترتوانگران، همه بدنام ظلم و بیدادند

نخست رسم و ره ما، درستکاری ماستقبیلهٔ تو، در آئین دزدی استادند

برای پرورش تن، بدام بدنامینیوفتند کسانی که بخرد و رادند

پی هوی و هوس، نوع خودپرست شماسحر ببصره و هنگام شب ببغدادند

ز جور سال و مه ایدوست کس نرست، تماماسیر فتنهٔ دیماه و تیر و مردادند

بچهره‌ها منگر، خاطر شکسته بسی استعروس دهر چو شیرین و خلق فرهادند

من از فتادگی خویش هیچ غم نخورمفتادگان چنین، هیچگه نیفتادند

اسیر نفس توئی، همچو ما گرفتارانز بند بندگی حرص و آز، آزادند

تو شاد باش و دل آسوده زندگانی کنسگان، به بدسری روزگار معتادند