شمارهٔ ۸۲ - سفر اشک
هوش مصنوعی: این شعر روایتگری است از احساساتی عمیق و حزن‌آور. در آن، کسی (شاعر) به یاد شخصی می‌افتد که بعد از دمی درخشیدن مانند ستاره، به آرامی می‌رود. او وجود خود را با لحظاتی از زندگی و رنج‌ها و شادی‌ها سنجیده و در نهایت به‌سرعت و بی‌صدا ناپدید می‌شود. هرچند شکایت و رنجشی میان آن‌ها نبوده، ولی این شخص به طور ناگهانی و بدون خبر از دل‌ها و زندگی دیگران می‌رود. در این سفر، او به عمق وجود خود نگاه می‌کند، زندگی و رازهای آن را نوشته و سپس ترک می‌کند. شعر در نهایت به تلخی و شیرینی زندگی اشاره دارد و می‌گوید که او به ارزش واقعی زندگی پی برده و در ترازوی روزگار قرار می‌گیرد که حسرتش باقی می‌ماند.
اشک طرف دیده را گردید و رفتاوفتاد آهسته و غلتید و رفت
هوش مصنوعی: اشک از چشمها سرازیر شد و به آرامی ریخت و به سمت پایین در حرکت بود.
بر سپهر تیرهٔ هستی دمیچون ستاره روشنی بخشید و رفت
هوش مصنوعی: در آسمان تاریک زندگی، لحظهای مانند ستارهای درخشان، روشنایی آورد و سپس ناپدید شد.
گرچه دریای وجودش جای بودعاقبت یکقطره خون نوشید و رفت
هوش مصنوعی: با وجود اینکه وجود او همچون دریایی وسیع و پرمحتوا بود، در نهایت تنها یک قطره خون را نوشید و از دنیا رفت.
گشت اندر چشمهٔ خون ناپدیدقیمت هر قطره را سنجید و رفت
هوش مصنوعی: در میان چشمهای پر از خون، ناپدید شد و ارزش هر قطره را سنجید و سپس دور شد.
من چو از جور فلک بگریستمبر من و بر گریه‌ام خندید و رفت
هوش مصنوعی: وقتی که از ظلم و سختیهای زندگی ناله و گریه کردم، زخمها و غمهایم حتی باعث خنده و بیتوجهی دیگران شد و آن‌ها به راحتی رفتند.
رنجشی ما را نبود اندر میانکس نمیداند چرا رنجید و رفت
هوش مصنوعی: ما هیچ کدوری و دلخوری از کسی نداریم. هیچکس نمیداند که چرا او ناراحت شد و رفت.
تا دل از اندوه، گرد آلود گشتدامن پاکیزه را بر چید و رفت
هوش مصنوعی: وقتی دل از غم و اندوه پر شد، دیگر احساس خوبی نداشت و به دنبال پاکی و آرامش، آن را رها کرد و رفت.
موج و سیل و فتنه و آشوب خاستبحر، طوفانی شد و ترسید و رفت
هوش مصنوعی: امواج دریا به شدت برخاستند و به همراه سیل و نا آرامی ایجاد شدند. در این وضعیت دریا به طوفانی تبدیل شد و در نهایت وحشت کرد و از آنجا دور شد.
همچو شبنم، در گلستان وجودبر گل رخساره‌ای تابید و رفت
هوش مصنوعی: مانند شبنمی که در گلستان میدرخشد، نوری بر چهره زیبایی تابید و سپس ناپدید شد.
مدتی در خانهٔ دل کرد جایمخزن اسرار جان را دید و رفت
هوش مصنوعی: مدتی در دل خود جایی برای نگهداری رازها پیدا کرد و پس از آن این رازها را شناخت و از آنجا رفت.
رمزهای زندگانی را نوشتدفتر و طومار خود پیچید و رفت
هوش مصنوعی: زندگی را به شکل نوشتاری ثبت کرد و سپس آن را جمع کرد و به مکان دیگری رفت.
شد چو از پیچ و خم ره، با خبرمقصد تحقیق را پرسید و رفت
هوش مصنوعی: وقتی از مسیر پرپیچ و خم آگاه شد، مقصد را جویا شد و راهی شد.
جلوه و رونق گرفت از قلب و چشممیوه‌ای از هر درختی چید و رفت
هوش مصنوعی: دل و چشم او مانند میوهای است که از هر درختی زیبا و خوشرنگ برداشت شده و به چشم میآید؛ او به زندگی و زیباییهایش رونق و جلوهای خاص بخشیده و سپس از آنجا روانه شده است.
عقل دوراندیش، با دل هر چه گفتگوش داد و جمله را بشنید و رفت
هوش مصنوعی: عقل هوشمند و آیندهنگر، به دل توجه کرد و هر چه دل گفت را شنید و بعدها از آن گذشت.
تلخی و شیرینی هستی چشیداز حوادث با خبر گردید و رفت
هوش مصنوعی: انسان با تجربههای مختلفی که در زندگی دارد، طعمهای تلخ و شیرین را میچشد و از اتفاقاتی که برایش پیش میآید، آگاهی پیدا می‌کند و سرانجام به سوی مقصد خود حرکت می‌کند.
قاصد معشوق بود از کوی عشقچهرهٔ عشاق را بوسید و رفت
هوش مصنوعی: پیامآور محبوب از سمت کوی عشق گذر کرد و چهرههای عاشقان را به بوسه گرفت و رفت.
اوفتاد اندر ترازوی قضاکاش میگفتند چند ارزید و رفت
هوش مصنوعی: او در محکومیت تقدیر و سرنوشت قرار گرفت و ای کاش میدانستیم چه بهایی دارد و سپس از میان ما رفت.