شمارهٔ ۱۶۹
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و مقام انسانی اشاره دارد و بر اهمیت و نورانی بودن وجود آنان تأکید می‌کند. بیانگر این است که وجود انسان باعث شکوفایی دنیا و الهام‌بخشی به دیگران است. همچنین به مقام نبوت و روشنایی الهی اشاره می‌شود و اینگونه توصیف می‌شود که شریعت او موجب تحولی در ادیان گذشته گردیده و حقیقی را آشکار کرده است. در نهایت، شعر بر اسرار زندگی و معنای آن تأکید دارد و آن را با زیبایی‌های طبیعی پیوند می‌زند.
آنچه در مدرسه عمریست که اندوختمیبیکی عشوه ساقی همه بفروختمی
هوش مصنوعی: من هر چه در مدرسه طی سالها آموخته بودم، به خاطر یک لبخند و محبت ساقی (شرابفروش) همه را فراموش کردم و رها کردم.
در دبستان ازل روز نخست از استادبجز از درس غم عشق نیاموختمی
هوش مصنوعی: در آغاز زندگی، در دوران کودکی، تنها چیزی که از معلم آموختم، درس غم و عشق بود.
نقشت ای سرو قباپوش نشستی بر دلدیدهٔ دل بدو کون از همه بفروختمی
هوش مصنوعی: ای سرو خوش قامت، تو در دل و دیدهام نشستهای و به خاطر تو از همه چیز دل بریدهام.
مستی و باده کشی ها که شدی پیشهٔ ماشیوهائی است که از چشم تو آموختمی
هوش مصنوعی: عادتهایی که در زمرهٔ نوشیدن و شیدایی قرار دارد، به دست من نیامده است. بلکه من این روشها را از نگاه و رفتار تو یاد گرفتهام.
آخر ای ابر گهربار روا کی باشدعالمی کام روا از تو و من سوختمی
هوش مصنوعی: ای ابر گهربار، آیا شایسته است که جهانی تمام خواستههایش را از تو و من بگیرد و ما در آتش اشتیاق بسوزیم؟
تیره شد روز من اسرار چو شام دیجورگرچه صد مشعله هر دم ز دل افروختمی
هوش مصنوعی: روز من مانند شب تاریک و غمانگیز شده است، هرچند که هر لحظه دلم را با شعلههای عشق روشن کردهام.