شمارهٔ ۴ - وله ایضاً
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف ارتباط و وابستگی عمیق میان دلدار و جهان می‌پردازد. دلدار مانند مغز است و باقی چیزها همچون پوست، که وجودشان فقط به خاطر آن دلدار معنی پیدا می‌کند. شاعر اظهار می‌کند که او جز جلوه دوست را نمی‌بیند و در حالی که مردم به سمت کعبه و حرم می‌روند، در چشمان او تمامی اسرار در وجود دلدار نهفته است. به عبارتی، حقیقت و زیبایی در نظر شاعر تنها در وجود دلدار خلاصه می‌شود.
دلدار چو مغز است و جهان جمله چو پوستناید بنظر مرا بجز جلوهٔ دوست
هوش مصنوعی: دلبر مانند مغز است و جهان مانند پوست. به جز حضور و زیبایی دوست، هیچ چیزی به چشم من نمیآید.
مردم ره کعبه و حرم پیمایند‌‌در دیدهٔ اسرار همه خانه اوست
هوش مصنوعی: مردم به سمت کعبه و مکانهای مقدس می‌روند، ولی در واقع در درک عمیق، همهی این مکانها نمادی از وجود او هستند.