رباعیات
شمارهٔ ۱ - وله ایضاً
ای ذات تو ز اغراض و صفات آمده پاک
شمارهٔ ۲ - وله ایضاً
ای از تو بهر چمن بهر گل بوئی
شمارهٔ ۳ - وله ایضاً
برداشته‌ام دو دست از بهر دعا
شمارهٔ ۴ - وله ایضاً
دلدار چو مغز است و جهان جمله چو پوست
شمارهٔ ۵ - وله ایضاً
ای حاجب ابروی تو هرابروئی
شمارهٔ ۶ - وله ایضاً
مائیم ز قید هر دو عالم رسته
شمارهٔ ۷ - وله ایضاً
مائیم که آئینهٔ روی شاهیم
شمارهٔ ۸ - وله ایضاً
با غیر علی کیم سرو برگ بود
شمارهٔ ۹ - رباعی بلسان الحقیقة المحمدیه
عالم صفت حسن سراپای من است
شمارهٔ ۱۰ - و له ایضاً
لیکن نه سری که غیر پا پنداری
شمارهٔ ۱۱ - و له ایضاً
از فرقت آن سیمتن ماه جبین
شمارهٔ ۱۲ - رباعی فی حقیقة المحمدیه
ای صبح ازل طلعت روح افزایت
شمارهٔ ۱۳ - و له ایضاً
شهروزه شدی و شاه دوران بودی
شمارهٔ ۱۴ - و له ایضاً
یا من هو نورا عین ایقاظ
شمارهٔ ۱۵ - دوبیتی
ز عشقش سوز در هر سینه بینم