شمارهٔ ۱۲ - رباعی فی حقیقة المحمدیه
هوش مصنوعی: این شعر به وصف زیبایی صبح و جذابیت روح‌افزا و کشش دو ابروی معشوق می‌پردازد. شاعر با استفاده از تشبیهات و تصاویری زیبا، به قدر و منزلت معشوق اشاره می‌کند و به شکوه و زیبایی‌اش اعتراف می‌کند. همه این زیبایی‌ها نشانه‌ای از خلقی است که خداوند به او عطا کرده است.
ای صبح ازل طلعت روح افزایتای شعلهٔ جواله قد و بالایت
هوش مصنوعی: ای صبح ازل، چهرهٔ زیبای تو جانافزا است. ای شعلهٔ باشکوه، قامت و رعناییات دلانگیز است.
خم پیش دو ابروی تو قاب قوسین‌‌خلق اللهی گواه او ادنایت
هوش مصنوعی: خم پیش ابروهای تو، همچون قوسینی است که خداوند آن را خلق کرده و گواهی بر نزدیکیت به اوست.