شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمق عشق و شوق شاعر نسبت به معشوقش است. شاعر از عواطف شدید خود، از عشق و نیز از درد و غم ناشی از جدایی سخن می‌گوید. او خود را بنده و غلام معشوقش می‌داند و نشان می‌دهد که هیچ گونه نسب و نسبت دیگری جز عشق به معشوق برایش مهم نیست. در این شعر، شاعر به شدت درگیر احساسات خود است و به نوعی از ناامیدی در جستجوی معشوق و بازگشت او به زندگی‌اش شکایت می‌کند. در نهایت، او از عشق و شوق سوزان خود غافل نیست و بیان می‌کند که حتی اگر به خاطر این عشق بسوزد، برایش عجبی ندارد.
از عشق تو اندر تاب و تبموز شوق تو در وجد و طربم
هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو در حالت نا آرامی و اشتیاق به سر میبرم و از شوق تو در حالت خوشحالی و سرزندگی هستم.
از شمۀ لطف تو سلمانموز شعلۀ قهر تو بو لهبم
هوش مصنوعی: من به خاطر مهربانی تو مانند سلیمان هستم و از آتش غضبت مانند شعلهای میسوزم.
هندوی بت خال تو شدمرسوای تو در عجم و عربم
هوش مصنوعی: من به خاطر وجود زیبا و منحصر به فرد تو، در دنیای ایرانیان و عربها به عنوان یک عاشق و شیفته شناخته میشوم.
با سر ره عشق تو می پویمگر مانده شود پای طلبم
هوش مصنوعی: من با تمام وجود در پی عشق تو هستم، حتی اگر در این مسیر به بن بست برسم.
من بندۀ حلقه بگوش توامجز این نبود حسب و نسبم
هوش مصنوعی: من تنها خدمتگزار تو هستم و هیچ خصوصیت دیگری از خاندانی و نسبی ندارم.
خود را بشمار غلامانتمی آورم، و دور از ادبم
هوش مصنوعی: من خودم را بندۀ تو میشمارم، و از نظرم این بیادبی است که چنین فکری داشته باشم.
ای شام غمم را صبح امیدبازآ که شود چون روز، شبم
هوش مصنوعی: ای شب غم من، صبح امید بیا تا روز روشن شود و شب من به پایان برسد.
از عشق تو سینه لبالب غموز شوق تو آمده جان به لبم
هوش مصنوعی: از عشق تو، دلم پر از غم شده و به یاد تو، جانم به لب رسیده است.
گر سوخته مفتقرت چه عجباز خامی مدعیان عجبم
هوش مصنوعی: اگر تو در آتش عشق سوختهای، چه جای تعجب از نادانی و خامی مدعیان عشق! من خودم از این نادانیها حیرتزدهام.