شمارهٔ ۱۰۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عمیق غم و عشق را بیان می‌کند. او از درد و رنجی که به خاطر دوری محبوبش متحمل می‌شود، سخن می‌گوید. او خود را به ناخن غم تشبیه کرده و از زحمات و تلاش‌هایش برای رسیدن به معشوق، مانند فرهاد که کوه را می‌تراشد، یاد می‌کند. شاعر همچنین از زیبایی محبوب و تأثیر آن بر روح و جانش می‌گوید و به شدت ابراز نیاز و عطشی برای وصل او دارد. در نهایت، او به بیان خستگی و ناکامی در این راه می‌پردازد و به نوعی نشان می‌دهد که عشقش فقط در صحبت و خیالاتش باقی مانده است.
من به ناخن غم سینه می‌خراشمفی المثل چه فرهاد کوه می‌تراشم
هوش مصنوعی: من با ناخنهای غم، سینهام را میخراشم، مانند آنکه فرهاد با دستانش کوه را می‌کند.
خاکساری تو کرده فرش راهمغمگساری تو صاحب فراشم
هوش مصنوعی: فرشی که زیر پای من است، به خاطر تو و احساس غم تو، گلباران شده و من از این طریق به تو ارادت دارم.
گر ز دست جورت ناله‌ای بر آرمبر سر جهانی خاک غم بپاشم
هوش مصنوعی: اگر به خاطر تو صدایی از سر اندوه بلند کنم، بر روی همهی دنیا غم را میپاشم.
دور باش غیرت رانده آن چنانمکز ره خیالت نیز دور باشم
هوش مصنوعی: از دوری تو و احساس غیرتی که در من ایجاد کرده، آنقدر از خیال تو دورم که حتی از یاد تو نیز فاصله گرفتهام.
ای لب و دهانت رشک چشمۀ نوشچاره‌ای و رحمی زانکه ذو العطاشم
هوش مصنوعی: ای لب و دهان تو مشابه چشمۀ نوشی است که همه را به سوی خود جلب می‌کند و برای مردم تشنه، مرهمی و رحمتی میباشد.
روی نازنینت بوی عنبرینتراحت معادم عشرت معاشم
هوش مصنوعی: عزیزم، بوی خوشی که از تو میآید، آرامش بخش من است و خوشیهای زندگیم را به یاد میآورد.
بند بندم از غم همچو نی بنالددر هوای کویت بس که در تلاشم
هوش مصنوعی: درد و غم من چنان زیاد است که مانند نی در فراق تو ناله می‌کند. به خاطر عشق و اشتیاقم برای تو، ناچار در تلاش و کوششم.
مفتقر ندارد جز کلافۀ لافاین بود متاعم وین بود قماشم
هوش مصنوعی: کسی که در فقر به سر میبرد، تنها به خودگویی و فخر فروشی تکیه می‌کند و زندگیاش به همین سخنان بیاساس خلاصه می‌شود.