شمارهٔ ۱۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش و توصیف زیبایی و مقام محبوب (یا معشوق) می‌پردازد. شاعر از زلالی، شکوه و جذابیت محبوب خود سخن می‌گوید و به اشاره به شخصیت‌های بزرگ تاریخ مانند اسکندر و افلاطون، نشان می‌دهد که جذابیت محبوبش حتی بالاتر از این شخصیت‌هاست. او نسبت به آثار و افکار حکیمانی چون لقمان و ارسطو نیز اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حکمت و زیبایی در وجود محبوبش تجلی یافته است.
شاعر همچنین به زیبایی و دشواری رسیدن به محبوب اشاره کرده و نشان می‌دهد که هیچ چیز نمی‌تواند به مقام و زیبایی او برسد. او خود را به عنوان طوطی شیرین‌زبان توصیف می‌کند که در ستایش محبوبش سخن می‌گوید و می‌پندارد که هیچ مدح و ستایشی نمی‌تواند به اندازه زیبایی و عظمت محبوبش باشد. در نهایت، شاعر می‌گوید که اگر کسی بخواهد بر او خرده بگیرد، بی‌اهمیت است، چون او با وجود محبوبش هیچ کم و کسر ندارد.
زلال خضر می جوشد ز لعل نوشخند توهزاران همچو اسکندر گرفتار کمند تو
هوش مصنوعی: آب زلال و شفافی که شبیه به رنگ سبز خضر است، از لبخند شیرین تو به جوش میآید و هزاران نفر مانند اسکندر، به دام جذابیت تو گرفتار شدهاند.
ز صهبای تو افلاطون درون خم بسر بردهز سودای تو جالیموس عمری دردمند تو
هوش مصنوعی: از نوشیدن شراب عشق تو، افلاطون در سادگی خود به سر میبرد و به خاطر آرزوی تو، من همواره در بیماری و درد زندگی کردهام.
ارسطالیس باشد کاسه لیس خوان رندانتفنون حکمت لقمان بود رمزی ز پند تو
هوش مصنوعی: آیا ارسطو فقط کسی است که بدون فکر پشت سر شما جلو میآید؟ خواندن رندانهات فنون حکمت لقمان را نشان می‌دهد و از پندهای تو رمز و رازی نهفته است.
مه نو در حضیض و اوج اندر مشرق و مغربنمی یابد مجال بوسه بر نعل سمند تو
هوش مصنوعی: ماه دقائقی در بالاترین و پایینترین نقطهاش در شرق و غرب، فرصتی برای بوسیدن سم اسب تو نخواهد داشت.
شناور چشمۀ خاور در این دریای بی پایانمگر روزی شود بر آتش غیرت سپند تو
هوش مصنوعی: چشمۀ خاور، مانند جویبار یا نهر کوچکی است که در دریای وسیع و بیپایان جریان دارد. امیدی مثل روزی وجود دارد که این خشم و غیرت تو، چون آتش، شعلهور شود و این جویبار کوچک را به حرکت درآورد.
منم طوطی شکر خا بهنگام ثنا خوانیخصوصاً چون کنم باد از دهان پر ز قند تو
هوش مصنوعی: من همان طوطی شیرینزبانم که در هنگام ستایش و مدح، به ویژه زمانی که از دهانم حرف میزنم، پر از شکر و شیرینیهای تو هستم.
اگر بر چرخ اطلس برکشم دیبای مدحت رابسی کوته بود بر سرو بالای بلند تو
هوش مصنوعی: اگر بخواهم لباس ستایش را بر چرخ آسمان بیاویزم، باز هم جا ندارد و نخواهد توانست به بلندی و زیبایی تو برسد.
حریفی گر زند حرفی ز نظم ناپسند منندارد مفتقر با کی اگر باشد پسند تو
هوش مصنوعی: اگر کسی سخنی را به صورت ناپسند و بینظمی بزند، من به آن توجهی نمیکنم. در واقع، اگر کسی به دنبال رضایت تو باشد، چه فقیر و destitute باشد، برای او مهم نیست که دیگران چه میگویند.