شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و پایدار شاعر به معشوقه‌اش است. شاعر با استفاده از تشبیهات زیبا، کعبه را نماد عشق و آرزوهای خود می‌داند و ابروهای معشوقه‌اش را به عنوان قبله دل خود معرفی می‌کند. او بیان می‌کند که تمام توجهش به چهره معشوق است و هر شوق و آرزویی که دارد، تنها به دلیل زیبایی‌های اوست. همچنین، شاعر ابراز می‌کند که حتی اگر بخواهد به کسی غیر از معشوقش نگاه کند، نمی‌تواند و همچنان محبت او در دلش حک شده است. در نهایت، شاعر با حسرت و غم عشق، به چشمان معشوق اشاره می‌کند و از جذابیت و زیبایی او سخن می‌گوید.
الا ای کعبه دولت مرا خاک سر کویتندارد جان من قبله بجز محراب ابرویت
هوش مصنوعی: ای کعبه، دولت و رفاه من از خاک سر کوی تو نشأت میگیرد؛ جان من جز در محراب ابروی تو نمی‌تواند نماز بخواند.
اگر در روی مهروئی بمهر دل نظر کردمنکردم جز بدان وجهی که هست آیینه رویت
هوش مصنوعی: وقتی به چهرهی زیبای تو نگاه کردم، تنها به صفاتی که در آینهی چهرهات وجود دارد توجه کردم.
ز عشق روی گل بلبل نکردی ناله و غلغلاگر اندر نهاد گل ندیدی نکهت رویت
هوش مصنوعی: بلبل به خاطر عشق به گل، ناله و آواز سر نمیدهد، اگر در گل متوجه عطر چهرهات نشدهای.
دلم وقت گل و سنبل هوادار صبا زان شدکه تا یابد از او هر دم گذر بر چین ابرویت
هوش مصنوعی: دل من در زمان شکوفهها و گلها به نسیم صبحگاهی علاقهمند است، زیرا میخواهد هر لحظه نسیمی بریزد که بر چین ابرویت بگذرد.
صبا دکان عطاری گشادن کی توانستیکه او را نیستی هر دم گذر بر سنبل مویت
هوش مصنوعی: باد صبا نمی‌تواند دکان عطاری را باز کند، زیرا تو هر لحظه بر عبور از گلهای موهایش غافل هستی.
بصورت گه گه ار روئی بسوی غیرت آوردمز غیرت رخ متاب از من که دارم روی دل سویت
هوش مصنوعی: اگر گاهی به غیرتم توجه کنی، خواهش میکنم با نگرانی به من نگاه نکن، زیرا من فقط به چهره دلباختهات فکر میکنم.
ز مژگان زن حسین خویش را از گوشه تیریکه می‌دانم نخواهد بد کمان او به بازویت
هوش مصنوعی: از چشمان محبوب خود، تیر عشقی به سوی تو پرتاب میکنم که می‌دانم این تیر از کمان محبوب من نخواهد بود و به تو نمیرسد.