شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: این شعر از عشق و دلتنگی صحبت می‌کند. شاعر به محبوبش که نماد زندگی و زیبایی است، اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که جدایی از او موجب درد و مرگ روحش شده است. او از شدت عشقش می‌گوید که با وجود درد، این عشق از نجات برایش گران‌بهاتر است. شاعر در آرزوی دیدار محبوب بوده و می‌گوید که وفا و ثباتی در عشق او وجود ندارد. او از سوز دل خود به خاطر فراق محبوبش شکایت می‌کند و به زیبایی‌های او اشاره دارد. شعر در نهایت نشان‌دهنده‌ی عمیق‌ترین احساسات انسانی نسبت به عشق و جدایی است.
ای لعل دلپذیر تو سرمایه حیاتای روی بی نظیر تو خورشید کائنات
هوش مصنوعی: ای لعل زیبا، تو بزرگترین ثروت زندگی من هستی و ای چهره بینظیر تو مانند خورشید جهان هستی.
رفتی ز پیش دیده و مردم ز هجر توآری فراق روح بود موجب ممات
هوش مصنوعی: وقتی که تو از پیش چشمم رفتی، مردم به خاطر دوری تو از زندگی سیر میشوند. جدایی از تو همچون مرگ روح است.
چندان گرفت آتش عشقت دلم که شدبا دل بلای عشق تو بس خوشتر از نجات
هوش مصنوعی: عشق تو آنقدر در دل من شعلهور شد که حالا حتی درد و بلای ناشی از این عشق را بر نجات و آرامش ترجیح میدهم.
از عشق تست درد خوش آینده چون دواوز دست تست زهر گوارنده چون نبات
هوش مصنوعی: عشق تو مانند دوایی است که دردها و رنجها را به آیندهای خوش تبدیل می‌کند. همچنین زهر گرانی که از دست تو میریزد، به مانند خوراک شیرینی است که قابل تحمل و خوشایند میشود.
در آرزوی دیدن رویت همی شودهر دم ز چشمه های دو چشمم روان فرات
هوش مصنوعی: هر لحظه از چشمانم اشکهایی همچون آب فرات به خاطر آرزوی دیدن چهرهات جاری میشود.
چشم مودت از تو ندارم از آنکه توچون دهر بیوفائی و چون عمر بی ثبات
هوش مصنوعی: چشم دوستی و محبت از تو ندارم، زیرا تو مانند روزگار ناامید و بیوفایی و مانند عمر، ناپایدار و بیثبات هستی.
بوی وفا رسد بمشام وصال منگر بگذری بتربت من از پس وفات
هوش مصنوعی: اگر بوی وفا به مشامم برسد و تو از روی قبرم گذر کنی، پس از فوت من، نشان از ارتباطی است که با من داشتی.
تا چند از فراق تو سوزد دل حسینای سرو ماه پیکر و حور ملک صفات
هوش مصنوعی: دل حسین تا کی باید به خاطر دوری تو بسوزد، ای سرو بلند و زیبا که همچون ماه میدرخشی و صفات ملکوتی داری؟